|
- شورای روغن بین
المللی (COI) برای مشخص کردن کیفیت روغن زیتون به 5 فاکتور تقسیم
می شود:
1) بی نقص بودن: که
لزوماً به نقص های مصنوعی مربوط نمی شود. یک نقص همچنین می تواند
از یک شرایط طبیعی نشأت گرفته باشند اما کمتر مورد پسند است.
2) خالصی: به معنای
دور کردن روغن از آلودگی هاست.
3) طبیعی بودن:
ضمانت طبیعی بودن روغن.
4) تعادل شیمیایی:
یعنی دارای استاندارد ایده آل معتبر.
5) کیفیت نمونه:
یعنی متعلق بودن به یک کشور تولید کنندۀ شناخته شده در کیفیت زیتون
ها.
بی نقصی:
شرح نقایص با 2
پارامتر شناخته می شود: مقدار اسیدی (کمتر است یا بیشتر و قضاوت
Palet Test ) تستی که در آن کمیتسونی از کارشناسان ویژگی های
Organoletticle نمونه های روغن را داوری می کنند.
خالصی:
باقی ماندۀ تمام مواد خارجی که در طول کشت زیتون
حفظ می شود، شناسایی و سپس فشرده و در ظرف هایی ریخته می شوند.
تصفیۀ روغن استخراج شده از زیتون ها با تعیین میزان کم یا زیاد
خالصی آن انجام می شوند.
اصل
بودن:
یعنی ضمانت مادۀ غذایی خارج شده از زیتون ها فقط به
وسیلۀ فعالیت های مکانیکی، بدون تأثیرات حرارتی که می تواند ویژگی
های محصول را تغییر دهد.
تعادل
شیمیایی:
تا جایی که به بخش های اسیدی مواد ویتامینی، صحت
گزارشات مواد جزئی مربوط می شود.
کیفیت نمونه:
پارامتر "کیفیت نمونه" ضمانت می کند که روغن های
ذکر شده با زیتون هایی که دقیقاً ویژگی های آن منطقۀ معین را معرفی
می کنند، تولید شده است، ویژگی هایی مثل نشانه های کیفیت منطقه.
|
